เช้ามืดวันที่ 21 ตุลาคม 2552 เวลา 1 นาฬิกาโดยประมาณคณะผู้วิจัยและผู้ร่วมเดินทาง มีจุดมุ่งหมายอยู่ที่บ้านเกียดโง้ง สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว ซึ่งเป็นพื้นที่ที่ถือว่าค่อนข้างคุ้นเคย เป็นมิตรกับชาวเราทั้งหลายกันดีอยู่แล้ว เนื่องจากว่าทริปนี้เป็นครั้งที่ 3 แล้ว มีความรู้สึกเหมือนกำลังจะได้เดินทางไปเยี่ยมเยือนพี่น้องที่ไม่ได้พบเจอกันนานเหลือเกิน
รถตู้ อย 907 กรุงเทพมหานคร รถคู่ชีพครูแสงที่แสนจะทรหดอดทนและน่าลุ้นไม่น้อยค่อยเคลื่อนตามเส้นทางสายสตึก-ชุมพลบุรี-ท่าตูม-ศรีสะเกษ-อุบลฯ โดยจุดเริ่มต้นจริง ๆ จัง ๆ อยู่ที่ด่านช่องเม็กก่อน 8 โมงเช้า คณะผู้เดินทางทุกคนไม่มีใครเลยสักคนที่ได้นอนพักผ่อนก่อนเดินทางทริปนี้ เนื่องจากเตรียมการกันจ้าละหวั่น (ไม่รู้จะรีบอะไรกันนักหนา ฮึ! ดอกเตอร์) ไม่เว้นแม้แต่ พขร.กิติมศักดิ์อย่างครูแสง เล่นเอาผู้โดยสารแทบไม่อยากจะนอนบนรถเลย แต่ก็ไม่สามารถกลั้นความอยากไว้ได้นาน รถเคลื่อนที่ไปท่ามกลางอากาศที่เย็นสบายพร้อมทั้งสายฝนปรอย ๆ ระหว่างทาง กลั้นไม่ไหวแล้ว หลับดีกว่า รู้ตัวอีกที อ้อ! เราอยู่ที่ท่าตูม หลับต่อ....ZZZZZZZZZ อีกทีรถจอดที่ปั๊ม ปตท.ศรีสะเกษ ถือโอกาสเงี่ยหูฟังเสียงหนู (Rat) แห่นประตูรถ ก่อนเดินทางต่ออีกทีคราวนี้ถึงด่านช่องเม็ก โอ้โห! 6 โมงเช้า เร็วเกินไปรึเปล่าเนี่ย ร้านรวงก็ยังไม่เปิดแล้วเราจะอยู่กันงัยเนี่ย เริ่มมีคำถามในใจขึ้นมา แล้ว พขร.ก็ขับรถหาห้องน้ำสำหรับปลดทุกข์ปลดโศกทั่วทั้งเขตไทย ไม่มีครับ...ไม่มี ไม่น่าเชื่อหาไม่เจอ หรือม้นไม่มี แต่ที่พึ่งที่พอหาได้คือสถานีขนส่งผู้โดยสารช่องเม็ก รอดตัวไปที ค่าบริการท่านละ 5 บาทจ๊ะ
ยังเช้าเกินไปก็เลยต้องหาของฝากของต้อนพี่น้อง หลวงพี่หลวงพ่อจักหน่อย พร้อมทั้งเครื่องยังชีพที่ปลอดภัยสำหรับคนต่างถิ่นอย่างเรา ๆ เนื่องจากไม่ไว้ใจกระเพาะตัวเอง เดี๋ยวมีอุบัติเหตุที่ไม่อาจคาดฝันเกิดขึ้น ต้องกันไว้ก่อน ของที่ว่าก็คือน้ำดื่มสะอ้าดดดด สะอาด แล้วก็ Spy and Regency สำหรับครูแก๊ปและครูสูนก่อนกลับมากินข้าวผัดกระเพราหมูที่แสนจะหวานอร่อยจากแม่ค้าแสนสวย น่ารักประจำร้านติดเขตชายแดน ก่อนจะย้ายตัวเองไปยังด่าน ตม. เพื่อทำเรื่องเข้าลาว
0 ความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น